Prawo cywilne
Wezwanie do zapłaty. Kiedy je wysłać i co musi zawierać
Jedna dobrze napisana strona często załatwia sprawę bez sądu. A jeśli sąd jednak będzie potrzebny, ta sama strona chroni Cię przed kosztami.
Faktura na 12 400 zł, termin minął 47 dni temu, a kontrahent przestał odbierać telefon. Pierwszy odruch to pozew. Drugi, rozsądniejszy, to wezwanie do zapłaty.
Wezwanie to nie uprzejmość. To pierwszy dowód w sprawie, której być może nigdy nie będzie.
Dlaczego warto je wysłać
Po pierwsze, działa częściej, niż się wydaje. Dłużnik, który dostaje pismo z konkretną kwotą, terminem i zapowiedzią sądu, nagle znajduje środki. Telefon „przypominam o fakturze” takiej siły nie ma.
Po drugie, przepisy tego oczekują. W pozwie trzeba napisać, czy strony próbowały rozwiązać spór polubownie, a jeśli nie, to dlaczego (art. 187 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania cywilnego).
Po trzecie, pieniądze. Jeśli pozwiesz kogoś bez wezwania, a on od razu uzna roszczenie, sąd zasądzi od Ciebie zwrot jego kosztów procesu, jeśli dłużnik nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał roszczenie przy pierwszej czynności procesowej (art. 101 k.p.c.). Wygrywasz sprawę i płacisz za nią. Wezwanie zamyka tę furtkę.
Co powinno zawierać
Dobre wezwanie jest nudne. Ma być precyzyjne, nie efektowne.
- dane wierzyciela i dłużnika (przy firmach także NIP),
- kwotę i tytuł, czyli z czego wynika dług: numer faktury, umowy, data,
- termin zapłaty, zwykle 7 albo 14 dni od doręczenia,
- numer rachunku,
- informację, co stanie się po terminie: sprawa trafi do sądu,
- datę i podpis.
Możesz doliczyć odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia następującego po terminie płatności (art. 481 Kodeksu cywilnego). Jeśli obie strony prowadzą działalność gospodarczą, przysługują odsetki za opóźnienie w transakcjach handlowych i stała rekompensata za koszty odzyskiwania należności: równowartość 40, 70 albo 100 euro, zależnie od wysokości długu.
Jak wysłać
Listem poleconym za potwierdzeniem odbioru albo inną drogą, którą później udowodnisz. Mail też jest dowodem, ale w sporze lepiej mieć w ręku zwrotkę niż tłumaczyć się z filtrów antyspamowych. Zachowaj kopię pisma i potwierdzenie nadania.
Ton
Bez gróźb i bez epitetów. Pismo, które straszy komornikiem w pierwszym akapicie, czyta się jak blef. Pismo, które spokojnie wylicza fakty, czyta się jak zapowiedź pozwu. I o to chodzi.
Jeśli dłużnik odpisze, że kwestionuje fakturę, to też jest wartość: wiesz, z czym przyjdzie do sądu, zanim tam pójdziesz.